موسی غنی نژاد: فرجام بد اندیشه‌های کج

در دهه ۱۳۴۰، ایران به‌عنوان «دهه طلایی اقتصاد» شناخته شد؛ اقتصاد کشور با رشد سالانه بالای ۱۰ درصد و تورم کمتر از ۳ درصد پیشرفت کرد. این دوره با اصلاحات ارضی و انقلاب سفید در ۱۳۴۱ آغاز شد؛ گرچه بخش کشاورزی آسیب دید، اما رشد صنعتی شتاب گرفت و ایران به‌نظر می‌رسید در مسیر توسعه قرار گرفته است. اما این مسیر طولانی نبود؛ با جهش درآمدهای نفتی در اوایل دهه ۱۳۵۰، کنفرانس رامسر و تأسیس حزب رستاخیز در ۱۳۵۳، چرخشی رخ داد که پایان عقلانیت اقتصادی دهه ۴۰ را رقم زد. به جای ادامه مسیر موفق، پهلوی دوم تصمیم گرفت «راه صد ساله را یک‌شبه برود»، مسیری پرشتاب که نه‌تنها دستاوردهای پیشین را تضعیف کرد، بلکه اقتصاد ایران را گرفتار بی‌ثباتی ساخت. اکنون پرسش بزرگ اینجاست: چرا شاه تیم برنده خود را از زمین بازی بیرون کشید؟ این همان معمایی است که همچنان ذهن پژوهشگران را مشغول کرده‌است.