کدام رژیم چنح برای ایران کم خطرتر است ؟

این متن به بررسی احتمال تغییر رژیم در ایران می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که نظام‌های دیکتاتوری معمولاً بر پایه قدرت‌های چندگانه و کنترل وسیع بر رسانه‌ها و امنیتی استوارند. نویسنده به تجربیات گذشته اعتراضات مسالمت‌آمیز و مبارزه مدنی در ایران اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ حزب یا سازمان مستقل وجود ندارد و در عوض گروه‌های مختلفی در کنار هم فعالیت می‌کنند. سپس به چالش‌های داخلی و خطرات احتمالی در مناطق مرزی می‌پردازد و می‌پرسد چگونه می‌توان اهرم‌های قدرت را از دست کسانی که به رژیم وفادارند، برگرداند. در ادامه به تحلیل آکادمیک آقای الکساندر داونز می‌پردازد که معتقد است تغییر رژیم‌های توتالیتر با فشار خارجی معمولاً به جنگ داخلی و عدم ثبات منجر می‌شود و مثال‌های ژاپن و آلمان را به عنوان استثنا مطرح می‌کند. متن همچنین به پیشنهاد برگزاری رفراندوم و تشکیل مجلس موسسان توسط میر حسین موسوی اشاره می‌کند و به وجود صداهای مختلفی در میان پزشکیان و اپوزیسیون می‌پردازد. در نهایت، نویسنده به این نکته می‌پردازد که سقوط رژیم توسط اسرائیل ممکن است وضعیت را بدتر کند و به تأمل در مورد امکان تغییر مسالمت‌آمیز و مشارکت مردم می‌پردازد.