برادران کارامازوف – بخش چهارم (پایانی) | شاهکار داستایفسکی با صدای قصه‌گو | نسخه کامل و بدون سانسور

توضیحات:

چهارمین و واپسین بخش از رمان جاودانه، برادران کارامازوف نوشته فئودور داستایوفسکی، با ترجمه پرویز شهدی و روایت درخشان آرمان سلطان‌ زاده. این نسخه‌ کامل و بدون سانسور، با مهندسی صدا و تدوین اختصاصی برای کانال «قصه‌گو» آماده شده تا هر واژه، با صدایی دلنشین و کیفیتی شایسته، در دل و جان شما بنشیند. در این بخش، ایوان در جدالی با وجدان و خیال، صدای درونی‌اش را می‌شنوه. دادگاهی ناتمام برگزار میشه و آنچه باقی میمونه، پرسشیست درباره عدالت، ایمان و انسان. پایانی که نه بسته می‌شه، نه آغاز تازه‌ ای رو انکار میکنه، بلکه ادامه مییابه در شنونده. اگر هنگام شنیدن کتاب، مایل به خواندن متن نیز هستید، زیرنویس اتوماتیک فارسی را براتون فعال کردم تا صدا و کلمه، در کنار هم نفس بکشند. فئودور داستایوفسکی پرویز شهدی آرمان سلطان‌زاده مجید نشانه ‌های زمانی: ادامهٔ کتاب یازدهم: ایوان فیودوروویچ — 00:00:00 کتاب دوازدهم: قضاوتی نادرست — 04:15:00 پس‌گفتار — 10:14:34 در «قصه‌گو»، هر کتاب با عشق روایت می‌شه، و هر شنیدن، سفریه به درون خویش. حالا تحلیل رابطه این شخصیت‌ ها با ساختار درونی انسان رو هم باز می‌کنم که چقدر شبیه کهن‌الگو های روانی یونگ هستند. ایوان کارامازوف – کهن‌الگوی عقل سرکش (The Rebel Intellect) ایوان مظهر ذهن جست ‌و جوگر، فلسفی و طغیان ‌گره. در یونگ، این کهن‌الگو اغلب سایه فکری ماست، بخشی از روان که ایمان رو زیر سوال میبره و میخواد جهان را با منطق سرد مهار کنه. اما همین عقل‌ گرایی اگر با قلب همراه نشوه، منجر به شک و رنج میشه، همان ‌گونه که ایوان در برابر شرارت بشر و درد کودک معصوم، از خدا فاصله می‌گیره. دیمیتری کارامازوف – کهن‌الگوی غریزه و شهوت (The Dionysian/Shadow) دیمیتری، پر از شور و کشمکشه. او نماینده‌ سایه ناآگاه ماست، بخش غریزی، هیجانی، و گاه مخرب. اما این سایه همیشه بد نیست؛ اگر دگرگون شه به نیرویی برای تحول بدل می‌شه. دیمیتری در مسیر خودش درگیری اخلاقی و طلب پاکی رو تجربه میکنه. یک سفر قهرمانانه در دل تاریکی. آلیوشا کارامازوف کهن‌الگوی خود برتر و فرزانه درون (The Higher Self / Wise Old Man) آلیوشا مثل یک راهب درون ماست؛ بخش نادیده اما ناظر، که از عمق مهر، شهود و خضوع میاد. در نظریه یونگ، این جنبه میتونه همپوشانی با خود برتر یا بخش روحانی و التیام‌ بخش روان داشته باشه. او حامل امیده. صدای بخش بی ‌قضاوت و مهربان ما. لیزا خلوکلاف – کهن‌الگوی آنیمای زخمی (The Wounded Anima) لیزا، دختر پیچیده و ظاهرا بازیگوش، اما در عمق، زخمی و عاشق. اون نماد آنیماییه که هنوز با خویشتن در صلح نیست. در روان مرد، آنیما یعنی تصویر زنانه‌ درونی، که اگر مجروح باشه، عشق را به شکنجه بدل می‌کنه. لیزا میان طلب محبت و ترس در نوسانه و این بازتاب روح سرگشته ماست در طلب پذیرش. فئودور پاولویچ – کهن‌الگوی پدر تباه (The Devouring Father) پدر خانواده، مظهر پدر تباه است؛ همان انرژی کنترلگر و منحرف که مسیر تکامل را سد میکنه. یونگ این چهره رو در برابر پیر خردمند می‌گذاره. اون نماینده اون نیرویه که باید در مسیر رشد از آن عبور کرد، تا به آگاهی برسیم. اگر این رمان رو به چشم یک نقشه‌ روانی-اسطوره ‌ای ببینیم، اون موقعه که درمییابیم که برادران کارامازوف تنها رمان نیست. آینه ‌ایه از جدال کهن‌الگوها در درون ما و هرکسی، در سفر آگاهیش، روزی از میان این شخصیت‌ ها می‌گذره.