نقد و بررسی فیلم یک تصادف ساده | It Was Just an Accident| به کارگردانی جعفر پناهی

یک تصادف ساده بریم ببینیم چه خبره سلام حالتون چطوره؟ خب یک تصادف ساده بالاخره منتشر شده یکی از جنجالی تنین فیلم های چند سال اخیر سینمای ایران بوده و یکی از پربستنین فیلم ها هم بوده حقیقتن نخل تلای جشفاری کن رو برده به اندازه کافی که حاشیه داشت با بردن نخل تلای کن حاشیهش خیلی بیشتر شد خیلی بحثای جدی مطرح شد در موردش که های اصلا عرضش تماس شد

این بخش از صحبتم که حالا میخوام در موردش صحبت کنم یه مدد فرامت هست خیلی ربطی با خود فیلم نداره اینو گذاشتم آخر ویدیو در موردش صحبت کنم یک کچولو میخوام در مورد یک تصالف ساده صحبت کنم یه مدد غیر سینمایی میخوام صحبت کنم ولی اول میخوام در مورد خود فیلم صحبت کنم ببینیم که اصلا چی هست یک تصالف ساده داستان فیلم در مورد مرد میانستانی به نام اقبال هست که

و بعد از اینکه این فرد رو به نحوی دسکیر میکنه سعی میکنه که مطمئن بشه که آیا این فرد واقعا اون اقبالی که فکر میکرده هست یا خیلی خب همونطوری که میدونید فیلم رو جعفر پناهی ساخته فیلم های اخیر جعفر پناهی خودم میدونم کلیلن سیاسی بوده خیلی از اون سروشکل سینمایی بدور بوده ولی یک تصادف ساده فیلمه

یه مقدار فیلمی منسجیم تر یعنی لحاظ سینمایی، فیلم قصه داره، روایتش خطی هست و یه سروشکل تریلری داره، شیپ تریلرش را بهش گفت که به هر حال در زمره فیلم های سینمایی قرار میگیره از اون فیلم هایی که داستان داره و شما داستان رو میتونید دنبال کنید

اما خب مشکلی که داره اینه که مشخصه که کسی مثل جعفر پناهی که کلن یه مدار مشکلی داره با ساختان معمولا تو آثارش حتی اینجا هم نتونسته که خیلی داستان رو آنطور که شایست هست پیش بپرد ببینید سوژه این سوژه فوقلاده ایه سوژه جذابیه و خیلی از توش میشه داستان در آورد اما مشکل اینه که

جعفر پناهی بیشتر بسنده کرده به اون شعارهایی که تو زهنشه اون آرمانهایی که تو زهنشه فیلم که شروع میشه توی همون لحظه اول دختر بچه یک سری دیالوگهایی میگه که اصلا مشخص این دیالوگ همون بچه نیست دیالوگ مال آدم بزرگ ساله هست دیالوگ مال آدم های پرسشگره

نه بچه چهار پنس ساله ببینی مشکل فیلم دقیقا همینه یعنی جپه های مختلف رو داره نمایندگی میکنه تفکرات مختلف رو داره نمایندگی میکنه بدون اینکه اون تفکرات رو بتونه بهش کالبوت بده شخصیت نداره اون تفکرات تفکراتی که جمع شده همون چیزهایی که جعفر پنایی دقدقش هست در این سالها همه رو در نمایندگی میکنه از طریق چند تا شخصیتی که داخل فیلم متعد در حد شعار باق

این شخصیت‌ها خوبیتی پیدانی می‌کنن.

فقط یک سی دیالوک‌ها رو بیان می‌کنن.

یک سکانس فیلم داره توی بیابون هستن.

این‌ها در مورد حالا چه کار کنن با بند خدا.

صحبت می‌کنن و دیالوک‌هایی که می‌گن اصلا یه مدام مزهک می‌شه از بس که بد بیانش می‌کنن.

بازیگر‌ها بازیگران بدی هستن.

دیالوک‌هایی که براشون نوشته شده صد برابر بدتر از بازی‌هاشونه.

یعنی بعضی کلماتی میگن که اون کلمات اصلا دیالوگ نیست یعنی دیالوگ نمیشه اون کلمات هرگز اینگاری که شما فیلم نام نویس رو گذاشتید بهش گفتید که خب حالا شعارهای جورنالیستی رو بردار مستقیم بذار در دهان شخصیت های داستان و بذار این رو بیان کنند سینما این شکلی ساخته نمیشه این قصه نداره بر همینم از که فیلم علا رقم این که تریلر هست قصه هست رو میتونی دنبال کنی

اما در نهایت میبینی که شخصیت ها صرفا نماینده شعار ها هستن هیچ کدومشون رو نمیتونی حس کنی هیچ کدومشون رو نمیتونی باور کنی و از لحاظ سینمایی این ساختار کاملا دوچارا مشکله اما اگر چه فیلم از لحاظ ساختار سینمایی فیلم نامه و مشخصا منطقه روایی که از اون نداره دوچارا مشکل هست اما حرفی داره میزنه که به نظرم حرفه

مهمیه فارغ از اینکه حرف درست باشه یا نه این تفسیر پذیره این یه چیز یک مسئله که منظورم باید باشه پرداخت چون کاملا تفسیر پذیره حرفی که داره میزنن حرف مهمیه فیلم قبلی که ساخته شد در این باره فیلم های رسول رفت رو میگم اونجا یه چرخی خشونت رو داشتن ادامه میدادن یه جورایی یه مقدار تقابلی کشیده شده بود

حرفی که جعفر رو پناهی داره میزنه حرف متفاوتیه وسط فیلم یه اتفاقاتی میفته به افرادی که در فیلم هستن میگن آقا بیاین چرخه خوشونت رو متفقف کنیم باجو من رو چکنجه کرده باجو من رو نابود کرده زندگی ماها رو نابود کرده ولی ما نباید همین کار رو بکنیم ما این چرخه خوشونت رو باید متفقف کنیم صحبتی که جعفر رو پناهی داره میکنه صحبت ملایم تریه ولی مشخص نیست حقیقت

این چرخ خشونت رو متوقف کنیم باید حرفی هست که جامعه ایران هم باش موافق باشه یعنی قطعا اینکه چرخ خشونت رو بخواییم متوقف کنیم در یک ساختاری که حالا خیلی خشونت آمیزه حرفیه که مورد استقبال جسورهای خارجی قرار میگیره حرفیه که مورد استقبال جهان قرار میگیره و در واقع مزگون فیلم همینه میگه که آقا ما باید در نهایت در کنار هم دیگه یک تجربه زیستیه

خیلی یه جور مسالمت آمیز رو پیدا کنیم اما آیا واقعا این امکان پذیره؟ در مجموع در مورد فیلم یک تصادف ساده میشه گفت که نسبت به چند تا فیلم اخیر جفر پناهی جلوتره قصه داره شخصیت داره به هر حال میشه کاره کردید صحبت داره می کنید میشه یک داستان رو دید و یک قصه رو دنبالید اما فیلم نام فیلم واقعا بده

منطقه روای واقعا بعد شخصیت پردازی اصلا وجود نداره تقریبا و تمام شخصیت هایی که در فیلم حضور دارن همونطور که گفتم صرفا نماینده قشهای مختلف جامعه هستن قرمانی فردی که حالا دنبال خشونت هست فردی که دنبال انتقام هست فردی که دنبال مساله هست یا هر چیز دیگه ای

فیلم یه مقدار تزهای اجتماعی داره که مال خود پناهیه و خیلی تبدیل به یک قصه مستقل نمیشه که بشه به صورت مستقل نگاش کرد.

حتماً باید شما بدونید که توی ذهن جعفر پناه چی میگذره که یک تصادف سادر ساخته.

فیلم علا رقم اینکه فیلم بسیار ضعیفی به نظر من از لحاظ سینمایی فیلم بسیار ضعیفیه ولی از آثار قبلی پناهی به نظر من جلوتره.

ولی همین به فیلم سه نمره بیدم.

اما ه

یک بخشی از صحبت در مورد فیلم یک تصادف سادس هم به سینما مرتبط نمیشه یعنی یه مقدار باید قضای سینمایی رو بذاریم کنار ببینید بعضی مواقع یه مقدار بحث فرامتر میشه، فراتر از سینما میشه من خیلی بحث های مختلف ایدم قبل از اینکه حالا یک تصادف سادس داره ببینم توی ماهی اخیل

که می گفتن آقا اصلا فیلم جفر پناهی اردش و تماشا داشته نداره نمیدونم جشوار کن سیاسی یه فیلم کیفیت نداره حالا اون زمان اصلا کسی فیلم ندیده بود ولی خب به جهت اینکه مضامین فیلم رو می دونستن می گفتن که آقا فیلم به درد نمی خوره ببینید بحث هم سر این نیست که فیلم فیلم خوبی یا نه بحث سر اینه که ما گاهی لازمه که تفکراتمون رو یه میادان جلوتر ببینیم جشوار کن میگن

یه مقدار تاریخ باید بخونیم اون حافظ تاریخی باید یادمون بیاد گودار اونجا گرد و خاک بپا کرده بود دهه ها قبل از این جنبش های اجتماعی فرانسه و جشوار کن هم متاثر شده بود از اون ببینید جشوار کن ذاتا سیاسی بود همیشه درسته که فیلم های خوبی اونجا نماش داده شده فیلم های فخلاده اونجا نماش داده پال فیکشن اونجا بود که پال فیکشن شد و کلی آثار

جذابی دیگه اما حوییت یک جشنوار سینمایی لزومن سینمایی نیست من نمیدونم این حرف ها اولی مار کی زده کجا این حرف ها رو مطرح کردن یعنی سال هاست که من میشتم من منتقدان بزرگ ما کسانی که سن یادشون گذشته میگن که جشنوار سینمایی یه جشنوار فرم نمیدونه بابا این گذشته این مسئله از اولم اینجوری نبود ما اطلاعات اشتباه دادیم به مخاطبمون

جشوار کرد جشوار سیاسی بود جشوار برلین همیشه جشوار سیاسی بود جشوار ونیس همه تا جشوار سیاسی بود مخصوصا توی سالهای اخیر که خب جنبش های اجتماعی مددید همجاست که راه ها اومدن و کلی مسائل اجتماعی سیاسی دیگه که همه چون تاثیر داشتن در انتخاب آثار به عنوان آثار بردر اصلا این پنبر از گوشمون بیرون کنید که جشوار های سینمایی حتی اون اوسکار اوسکار از

جنبش ها اجتماعی، مسئله اجتماعی، مسئله سیاسی و خیلی مسئله که برای جامعه آرما محسوب شده و سر کرده خودشون نزدیک کنه به جامعه برای همین هیچ جشنوار سینمایی، تحکید میکنم هیچ جشنوار سینمایی مستقل نیست اونجا غنیست برای راجعه با فلم صحبت کنی، اونجا غنیست برای راجعه با تکنیک صحبت کنی فیلم خوبی به سازی استقبال میشه، فیلم فوقلادهی باشه، همیشه فیلم ها

فیلم‌های خوبی اوجا اگر فیلم‌های برگزیده بشن لزومن فیلم‌هایی هستن که اولا لازه اجتماعی در حرف‌های مهمی برگفتن داشته بشن دومی که فرم و تکنیک پرشته بشن در این صورت موفق می‌شن ولی که فکر کنیم جشباران مستقل عمل می‌کنن ها اگه خبران نبوده نیست و نخواهد بود یه نکته هم در مورد یک تصادف ساده بگم اونم اینه که فکر می‌کنم تو فستیول‌های سینمایی موفق خواه

جز اولین آثاری باشه که میتونه حتی در ردیه بهترین، نامزدهای بهترین فیلم از خود قرار بگیر.

فکر میکنم.

مطمئن نیستم ولی احساس میکنم که چنین خواهد شد.

ببینید، فیلم فیلم خوبی نیست.

ما اینو میدونیم، فیلم فعل لازم سینمایی فیلم بعدی همونطوری که توی ویدیو گفتم فیلم رو دوچار مشکل کارگردنی، دوچار مشکل بعدی.

کلا فیلم مشکل داریه.

اما آنچه که مهمه گفتم اینجا فرامتی نه اینه که فیلمساس تو چه شرایطی فیلمش رو ساخته این که جعفر افغانی چطور فیلم رو ساخته چطور اکران کرده اصلا اکران کرده چجور فیلم رو آورده بیرون

بحث سر اینه بحث سر اینه که شاید توجه نشون میده دنیا به این که جعفر پناهی در چه شرحتی داره فیلم میسازه و به نظرم در مورد یک تصادف ساده وقتی میخواییم صحبت کنیم باید این مسئله در نظر داشته باشیم لزومن در مورد خود فیلم صحبت نمی کنیم لزومن در مورد تکنیکی صحبت نمی کنیم میبینید تکنیک تا زمانی من اینجا میتونم در مورد تکنیک با شما صحبت کنم در مورد فر

همه چیز در ایدئال درود شده باشه، در یک حالت خیلی معمول درود شده باشه شما می توانید دور بیند، دور پردارید، چند ماه ایدئتون بپردازید، فیلم بگیرید و اینجا صحبت کنیم در مورد اینکه اصلا ایدئتون، تکنیکتون و فرم و محتوی هر چیزی در اومده یا نه ولی در شرایطی که جعفر پنایی داره کار میکنه، یکی اصلا صحبتاً مزخره است اصلا منظورم پرداختن به اینکه فیلم

نظرم من هست نظرم اینه که اینجا چیزهایی مهمتری از فیلم داره مطرح میشه فیلمساز تو چه شرایطیه اصلا فیلم فیلمیه که بشه در مورد صحبت کرد مضامین فیلم مضامین هست که بشه بسیار عمومی در مورد صحبت کرد یا نه همین الان فیلم یه جورای بایکوته فیلم یه جورای

صحبت کردن در مورد اصلا آزادانه نیست ببین اینا مسائلیه که مهمه نه که بشینیم به این فیلم الان فیلم نامه خوبی داره فیلم بد گفتم اول ویدیوم در مورد این مسائل صحبت کردم که تکلیفم با فیلم مشخص بشه که اصلا اطلاعات سینمایی فیلم اوکی هست یا نه اما چیزی که الان دارم مطرح میکنم اینه که نه

در بعضی شرایط، در بعضی موقعیت‌ها، صحبت‌هایی هست که به نظرم مهم‌تر از خود فیلمه.

یک تصادف ساده از اون دست آثاره.

نمی‌گم فیلم باید بهش توجه بشه، نمی‌گم فیلم باید اسکار بگیری، نمی‌گم نه.

صرفم دارم می‌گم زمانی که در مورد یک تصادف ساده صحبت می‌کنیم، چرا داریم در مورد یک فیلم مهم صحبت می‌کنیم؟

یه مقدار قضیه این شکلیه یه مقدار باید امیختر ببینیم سینما لزومن یک نمایش خواه نیست که شما فیلم رو نگاه کنید گاهی مسائل پشت پرده مسائل پشت دوربین مهمتر از خود فیلم میشه خیلی ممنون که این ویدئو تماشا کردید و خدا نگهت دارم