داریوش مهرجویی، فیلم «مدرسهای که میرفتیم» را بعد از انقلاب در سال ۱۳۵۹ بر اساس کتاب «حیاط پشتی مدرسه عدل آفاق» نوشته فریدون دوستدار ساخت. فیلم تا مدتها توقیف بود و موارد زیادی برای حذف داشت. در میان مسئولان تا سالهای سال کسی طاقت دیدن و شنیدن چنین تلخی و تباهی را نداشت. جامعهٔ ظلمتزدهٔ شعاری ایرانِ پس از ۵۷ در این فیلم بود. همهچیز در حیاط پشتی وطن، واقعی و ملموس بود. حیاط جلویی حتی اینقدر توان نداشت که بتواند خوشی و بهروزی را در ظاهر نمایش دهد. تمام وطن به همان «حیاط پشتی مدرسه عدل آفاق» تبدیل شده بود
