"تهران، به مثابه‌‌ی لگولند ... | LEGO World Gallery in Tehran"

تفاوت خاصی نمی‌کرد که همایون شجریان، جمعه‌ای که گذشت را در میدان آزادی آواز می‌خواند یا خیر، پینک‌فلوید در تخت جمشید اجرا زنده داشته باشد یا نه. به‌ گذشته برگردیم و تمام محدودیت‌هایی که فقط با زور و فشار می‌شد اعمالشان کرد را مرور کنیم. در خیابان‌ قدم زده‌اید؟ آن نسل. فکرش را نمی‌کردید؟ آن نسل چنان دیوار‌های بلند و ستبر قدرت‌تان را درهم کوبید و از میانش رنگ و شادی آفرید. این اراده زندگی است یا اراده معطوف به قدرت؟ شوپنهاور است یا نیچه؟ هرچه هست به یقیین می‌گویم از درک سبک مغزان آنقدر فاصله دارد که حتی متوجه‌اش نمی‌شوند. It wouldn't have made much difference whether Homayoun Shajarian sang in Azadi Square last Friday or not, or whether Pink Floyd performed at Persepolis or not. Let's go back further and review all the restrictions that could only be enforced through force and pressure. So what, have you walked the streets? Have you seen that generation, whom you never even imagined would shatter your tall, thick walls of power and create color and joy from within them? Is this the will to live or the will to power? Is it Schopenhauer or Nietzsche? Whatever it is, I say with certainty that it is so far from the understanding of the simpletons of this land that they don't even notice.