زندگی از کلوزآپ یه تراژدی و از لانگ‌شات یه کمدیه! این جمله‌ی چارلی چاپلین رو چقدر قبول داری؟

ای نسخه‌ی نامه‌ی الهی که توئی وی آینه‌ی جمالِ شاهی که توئی بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هست از خود بطلب هرآنچه که خواهی که توئی. می‌دونم که زندگی گاهی وقتا سخت میشه؛ انقدر سخت که تا چشم کار می‌کنه چیزی جز سیاهی نمی‌بینی. می‌دونم که شرایط موجود باعث شده خیلیامون به اون چیزی که می‌خوایم نرسیم. اما همیشه اینو بدون که بازیگر نقش اول زندگیت، خودت هستی. باورهای ما یا می‌تونه ما رو به عرش ببره یا به فرش بکوبه. بارها توی کامنتا دیدم که میگن «این‌حرفا برای ایران جواب نمی‌ده». ذات آدمی همه‌جای دنیا ثابته. ایران و غیر ایران نداره. آدمایی که دائم خودشون رو قربانی شرایط و اتفاقات بیرونی می‌بینن، طبیعیه که حتی اگه توی یه کشور با اقتصاد سالم بودن، از مالیات می‌نالیدن و اونو مانع پیشرفتشون می‌دیدن. (کسی منکر وضع موجود نیست). برای این افراد یک چیز ثابته؛ اینکه در زندگیت کوچیک‌ترین مسئولیتی رو متوجه خودشون نمی‌دونن. همیشه باید دیگران بسازن. دیگران کمک کنن و دیگران رشدشون بدن. زندگی اینطوری پیش نمی‌ره. حداقل تو اینطوری نباش رفیق‌جان. کمی کتاب بخون. اندکی تامل کن و افکاری رو در خودت پرورش بده که برات مفید باشن. ما زمان زیادی روی این سیاره‌ی‌آبی‌رنگ مهمون نخواهیم بود. بهتره وقتی موعدمون که رسید، حسرتی برامون نمونده باشه.